Anna Matevosyan's AREV blog

Եկեղեցասեր երիտասարդը հոգեւոր միության առանցքն է

ArevBlog — Wed, 14 Nov 2012 11:28:48 GMT

Հոգեւոր երիտասարդաց միությունների գործունեությունն ավելի համակարգված դարձնելու նպատակով երեկ Արարատյան Հայրապետական Թեմի Երիտասարդաց միությունների հոգեւոր հայրերի եւ ատենապետերի մասնակցությամբ հավաք էր նախաձեռնել:

ԱՀԹ երիտասարդական խորհրդի հոգեւոր հովիվ Տեր Հակոբ քահանա Խաչատրյանը անդրադառնալով երիտասարդաց միությունների խնդիրներին ու դրանցում երիտասարդներին ներգրավելու գործընթացին ասաց. «Եկեղեցու երիտասարդական միություններն ամբողջացնում են Արարատյան Հայրապետական Թեմի երիտասարդաց համայնքը: Երիտասարդաց միության առանցքը պետք է լինի երիտասարդը: Նրա խոսքով, երիտասարդաց միությունների շնորհիվ երիտասարդները հոգեւոր գիտելիք են ստանում եւ ներգրավվում եկեղեցու գործունեության մեջ` կրթական, մշակութային, սոցիալական եւ այլ ծրագրերում: Երիտմիությունները պետք է ունենան հստակ ձեւավորված խմբեր, մշտական անդամներ»:

Օրինակ, «Արարատ» հոգեւոր երիտասարդաց միությունում գործում են պարի, երգի, լրագրության, համակարգչի, սրբանկարչության խմաբկներ, որոնց շուրջ համախմբվում են երիտասարդ հավատացյալները, ովքեր այցելում են մանկատներ, գիշերօթիկ դպրոցներ, կազմակերպում են բարեգործկան միջոցառումներ : Տեր հայրը նշեց նաեւ, որ եկեղեցասեր երիտասարդներին համախմբելու նպատակով գործում է նաեւ Հայ Եկեղեցու Համաշխարհային երիտասարդական կազմակերպությունը (ՀԵՀԵԿ):

Հաղորդություն (ս. Պատարագ)

ArevBlog — Fri, 02 Nov 2012 14:45:03 GMT

Ի՞նչ է նշանակում Հաղորդություն:
-Հաղորդվել նշանակում է մի բանի մասնակից, կցորդ լինել, միանալ, իսկ այստեղ նշանակում է խորհրդաբար միանալ Հիսուս Քրիստոսին՝ մասնակցելով սուրբ Պատարագի խորհրդին: Ահա թե ինչու, Հաղորդություն նշանակում է նաեւ սուրբ Սեղանի վրա օրհնված պատարագված հացն ու գինին:
Ուրեմն, ո՞րն է Հաղորդության խորհուրդը:
-Հիսուս Քրիստոսի Մարմնի եւ Արյան խորհուրդն է, որ հացի եւ գինու ձեւով հաստատվեց Քրիստոսի կողմից Իր հիշատակի համար, եւ որպես հոգեւոր սնունդ՝ հավատացյալների համար:
Քրիստոս ե՞րբ հաստատեց այս խորհուրդը:
- Պահքի կամ Զատկի ընթրիքի սեղանի շուրջ բազմել էին Քրիստոս եւ Նրա տասներկու աշակերտները: Քրիստոս վերցրեց հացը, օրհնեց այն, կտրեց եւ տվեց Իր աշակերտներին՝ ասելով. «Առե́ք, կերե́ք, այս է Իմ Մարմինը»: Ապա վերցրեց գինու բաժակը, գոհացավ եւ տվեց նրանց՝ ասելով. «Խմեցե́ք դրանից բոլորդ, որովհետեւ այդ է Նոր Ուխտի Իմ արյունը, որ հեղվում է շատերի համար՝ իրենց մեղքերի թողության համար» [Մաթ. ԻԶ 26-27, հմմտ. Մարկ. ԺԴ 22-24, Ղուկ. ԻԲ 14-21, Հովհ. Զ 48-59, Ա Կորնթ. ԺԱ 23-26]:
Ինչպե՞ս են հացը եւ գինին Քրիստոսի Մարմին եւ Արյուն դառնում:
-Հացը մնում է հաց, եւ գինին՝ գինի՝ իրենց տեսքով ու որակով, սակայն, Հիսուս Քրիստոսի խոսքի համաձայն, նրանք իրենց գոյացության մեջ խորհրդաբար դառնում են Նրա Մարմինն ու Արյունը: Այլ խոսքով, մեր զգայարանների համար հացը հաց է, իսկ գինին՝ գինի, բայց իբրեւ քրիստոնյա, հավատում ենք մեր Փրկչի խոսքերին, թե դրանք Իր Մարմինն ու Արյունն են. իսկ սա արդեն խորհուրդ է:
Ուրեմն, Եկեղեցու սուրբ Սեղանի վրա օրհնված եւ նվիրված Հացն ու Գինին սովորական հաց եւ գինի չե՞ն:
- Ո́չ: Այդ մասին Պողոս առաքյալը շատ որոշակի եւ կտրուկ բառերով ասում է.«Երբ հավաքվում եք միասին, Տիրոջ Տունը ձեզ համար հաց ուտելու տեղ չէ: Մի՞թե տուն չունեք՝ ուտելու, խմելու համար, կամ Աստծո Եկեղեցին եք արհամարում: Որովհետեւ ես ընդունեցի Տիրոջից, ինչը եւ ձեզ ավանդեցի, որ Տեր Հիսուս այն գիշերը, երբ մատնվեց, հաց վերցրեց, գոհություն մատուցեց, կտրեց եւ ասաց. «Այս է Իմ Մարմինը, որ ձեզ համար է: Արեք այս Իմ հիշատակի համար»: Նույնպես եւ ընթրիքից հետո վերցրեց բաժակը եւ ասաց. « Այս բաժակը Նոր ուխտ է Իմ Արյամբ. Ամեն անգամ, որ խմեք, այս արեք Իմ հիշատակի համար: Ամեն անգամ, որ ուտեք այս հացը եւ խմեք այս բաժակը, Տիրոջ մահը պատմեցե́ք, մինչեւ որ Նա գա»:
Այսուհետեւ, ով անարժանությամբ ուտի այս հացը կամ խմի Տիրոջ բաժակը, պարտական կլինի Տիրոջ Մարմնին եւ Արյանը: Թող մարդ նախ փորձի իր անձը, եւ ապա ուտի այդ հացից եւ խմի այդ բաժակից, քանզի ով անարժանությամբ է ուտում եւ խմում, իր անձի դատապարտության համար է ուտում եւ խմում, քանի որ չի տարբերում Տիրոջ Մարմինը: Սրա հարմար է, որ ձեր մեջ շատ հիվանդներ ու ցավագարներ կան, եւ շատերն էլ մեռած են, որովհետեւ եթե մենք մեզ քննեինք, չէինք դատապարտվի» [Ա Կորնթ. ԺԱ 20-31]:
Ո՞րն է Հաղորդության արդյունքը հավատացյալի կյանքում:
-Ինչպես աղոթքը մեզ սրբում եւ Աստծուն է մոտեցնում, այնպես էլ, հաղորդվելով Փրկչի Մարմնին ու Արյանը, սրբվում ենք եւ նմանվում Նրան, Ով խաչի վրա թափեց Իր մաքուր Արյունը՝ մարդկանց մեղքի ապականություններից փրկելու համար: Եւ զգուշանում ենք մեղքերից՝ մտածելով, որ մեղքը խափանում է մեր հաղորդությունը Սուրբի եւ Սրբության հետ: Գրիգոր Տաթեւացին ասում է. «Այս խորհուրդի գործն է՝ ավելացնել շնորհները եւ դեղ լինել ամենօրյա մեղքերին» («Գիրք հարցմանց», էջ 594): Այս է պատճառը, որ հաղորդվելով՝ պիտի հիշենք Հիսուս Քրիստոսի չարչարանքները: Իսկ Հովհաննես Մանդակունի հայրապետն ասում է. «Նրանք, ովքեր հավատքով եւ երկյուղածությամբ են մոտենում Քրիստոսին, լուսավորվում են Սուրբ Հոգով եւ առաքինի գործերով օրեցօր վեր բարձրանում»:
Ե՞րբ պետք է հաղորդվել:
-Առաքելական ժամանակներում հավատացյալներն ամեն կիրակի հավաքվում էին Տերունի ընթրիքի համար: Իսկ Եկեղեցու կազմավորման առաջին շրջանում ամեն օր Պատարագ էր մատուցվում: Այս սովորությունը պահպանվել է Լատին Եկեղեցում: Մեր Եկեղեցում էլ առաջ Պատարագն ամենօրյա էր, հիմա սուրբ Պատարագ մատուցվում է շաբաթ եւ կիրակի օրերին, ինչպես նաեւ տոնական մասնավոր օրերի եւ այլ առիթներով: Յուրաքանչյուր հայ քրիստոնյա պետք է հաղորդվի գոնե հինգ Տաղավարներին եւ մանավանդ Ծնունդի եւ Զատկի տոներին:
Ինչպե՞ս պետք է պատրաստվել՝ Հաղորդություն ստանալու համար:
-Նախ՝ ինչպես առաքյալն է ասում, յուրաքանչյուր մարդ պետք է ինքն իրեն քննի՝ ինչպիսի կյանքով է ապրում, ի՞նչ մեղքեր է գործել, որոնք արատավորել են իրեն եւ հեռացրել աստվածային սրբությունից: Այս ինքնաքննությունն անելուց հետո պետք է զղջա, խոստովանի ու պահքով եւ աղոթքով պատրաստվի հաղորդվելու Տեր Հիսուս Քրիստոսի մեղսաքավիչ Մարմնին եւ Արյանը՝ նորից չմեղանչելու որոշումով:
Ինչո՞ւ է Հաղորդության խորհուրդը պատարագ կոչվում:
-Պատարագ բառն այլեւայլ իմաստներ ունի. նշանակում է զոհ, նվեր, ընծա եւ այլն: Իսկ այստեղ նշանակում է Քրիստոսի ինքնազոհաբերությունը մեր փրկության համար: Քրիստոս Իրեն հաշտության պատարագ (զոհ) է մատուցում Աստծուն՝ ազատելու մարդկանց չարի կապանքներից: Սուրբ Սեղանի վրա խորհրդաբար պատարագվում է Քրիստոս՝ Անմահ Գառը՝ Իր սուրբ Մարմինն ու Արյունը բաշխելով մեզ ի քավություն եւ ի թողություն մեղաց:
Այս խորհուրդը կատարող քահանան կոչվում է պատարագիչ, ինչպես որ Մկրտության խորհուրդը կատարողը կոչվում է մկրտիչ:
Բոլոր մարդիկ անխտիր կարո՞ղ են հաղորդվել, երբ կամենան:
-Նրանք, ովքեր մկտված չեն, չեն կարող հաղորդվել: Հաղորդվողը պետք է լինի հավատացյալ, իր Եկեղեցու դավանանքին եւ կարգուկանոնին հավատարիմ քրիստոնյա: Հնում, Պատարագի երկրորդ մասի ընթացքում, երբ սարկավագը ազդարարում էր՝ «Մի́ ոք յերեխայից, մի́ ոք ի թերահաւատից, մի’ ոք յապաշխարողաց եւ յանմաքրից մերձեսցի յաստուածային խորհուրդս», չմկրտվածներին, թերահավատներին, ապաշխարողներին, անմաքուրներին հանում էին եկեղեցու գավիթ:
Սրանից հետեւում է, որ չի կարելի աստվածային խորհրդին մոտենալ առանց պատրաստվելու եւ առանց լրացնելու կանոնական պայմանները:
Ինչպե՞ս պետք է պատրաստվել Հաղորդությանը:
Արդեն ասվեց, որ ինքնաքննությունը, զղջումը, ապաշխարությունը, խոստովանությունը անհրաժեշտ պայմաններ են, դրանց հետեւում է նաեւ բարեգործությունը, որովհետեւ մեղք գործող մարդն անպատճառ որեւէ չարիք կամ վնաս հասցրած կլինի իր նմաններին, այն պետք է հատուցել եւ դարմանել բարեգործությամբ: Եւ վերջապես, հաղորդվելուց առաջ պետք է պաս եւ ծոմ պահել՝ ըստ մեր նախնիների բարեպաշտ ավանդության, որ շատ նպաստավոր է հոգեւոր կյանքի համար:
Ինչպե՞ս է մատուցվում Պատարագը մեր Եկեղեցում:
-Լավ մտածված կարգավորությամբ եւ շատ վայելուչ ու խոհրդավոր հանդիսավորությամբ, հոգենորոգ սաղմոսներ եւ աղոթքներ, հոգեզմայլ երգեր, պարտ ու պատշաճ զգեստավորում, ջահավառություն, խնկարկություն եւ հավատացյալների սրտագին ու երկյուղած մասնակցություն արարողությանը՝ տեղին համեմատ լուռ կամ ձայնավոր հետեւողությամբ: Մեր Եկեղեցու Պատարագի արարողությունն իր մեծ վայելչությամբ խորը տպավորություն է թողնում նույնիսկ օտարազգի քրիստոնյաների վրա:
Որո՞նք են Պատարագի արարողության էական պայմանները:
-Քրիստոնեական Եկեղեցում հաստատված վաղեմի կանոնների համաձայն Պատարագ կատարելու համար անհրաժեշտ են երեք էական պայմաններ.
ա) ձեռնադրված եւ օծված պաշտոնյա
բ) հաց ու գինի
գ) աղոթք:
Պատարագիչը պետք է լինի Ձեռնադրությամբ եւ օծումով քահանայական աստիճան ունեցող եկեղեցական: Պատարագը պետք է կատարվի զուտ եւ մաքուր ցորենի ալյուրից թխված թարմ բաղարջ (անթթխմոր) հացով եւ անապակ (մաքուր, ջուր չխառնած) գինով: Պատարագչի կողմից հավատքով եւ երկյուղածությամբ պետք է ասվեն օրհնության եւ սրբագործության քահանայական աղոթքներ: Պատարագի արարողության մյուս մասերը հիմնված են այս երեք պայմանների վրա եւ նպաստում են խորհրդի կատարումը վայելուչ եւ արտահայտությունը զգալի դարձնելուն:
Ե՞րբ են հաստատվել Պատարագի արարողության այս վայելուչ կերպերը մեր Եկեղեցում:
-Սկզբում Պատարագի արարողության կերպը շատ պարզ էր, բայց հետզհետե ճոխացավ, մանավանդ՝ սուրբ Ներսես Շնորհալի հայրապետի օրերին (1173, օգոստոսի 16) եւ նրա ձեռքով: Մեր Եկեղեցու Պատարագում մեծ տեղ ունեն սուրբ Հովհաննես Ոսկեբերանի (347-407թթ.) եւ սուրբ Գրիգոր Նարեկացու (950-1010թթ.) աղոթքները: Իսկ ավելի ուշ, ԺԴ դարից սկսած, երգվում է երաժիշտ Խաչատուր Տարոնացի վարդապետի կողմից մի հանդիսավոր առիթով ստեղծված «Խորհուրդ խորին»-ը:
Ո՞րն է հավատացյալ ժողովրդի պարտքը եկեղեցում մատուցված սուրբ Պատարագի ժամանակ:
-Սուրբ Պատարագը պետք է մատուցվի հավատացյալների պատկառանքով եւ երկյուղածությամբ լի մթնոլորտում: Ոչ մի շշուկ եւ փսփսուք, ոչ մի երթեւեկ, վերջապես՝ ոչ մի ավելորդ շարժում ու ձայն, բացի արարողությունը կատարողների ձայնից ու շարժումից: Աշխարհական թե հոգեւորական՝ բոլոր հավատացյալներն իրենց ուշադրությունը պետք է սեւեռեն աստվածային խորհրդի վրա եւ առանց շեղվելու հետեւեն աղոթքներին եւ երգերին:

Աղոթքը քրիստոնեության մեջ

ArevBlog — Thu, 01 Nov 2012 08:53:59 GMT

Քրիստոնեական հավատի համաձայն, աղոթքի ժամանակ աղոթողի ներշնչման աղբյուրը, ուսուցիչն ու օգնականն է Սուրբ Հոգին «Նույնպես և Հոգին օգնության է հասնում մեր տկարություններին. որովհետև մենք աղոթում ենք...» (Հռոմ. 8.26): Նոր Կտակարանում տրված են Հիսուս Քրիստոսի երկու լրիվ աղոթքները և Գեթսեմանիում նրա Ա-ի (Մատթ. 26.36–46, Մարկ. 14.32–42, Ղուկ. 22.39–46) որոշ մասերը: Առաջինը Տերունական աղոթքն է, մյուսը Հիսուսն արտասանել է այն ժամանակ, երբ, կանխավետելով իր հաղթանակը աշխարհի ու մահվան նկատմամբ, պատրաստվում էր վերադառնալ իր Հոր մոտ (Հովհ. 17.1–26): Հիսուսը հավատացյալ քրիստոնյային պատվիրում է հաճախակի աղոթել (Կողոս. 2.2), աղոթել ամենայն ժամ (Ղուկ. 18.1, 21.36, Եփես. 6.16) և անդադար (Ա Թեսաղ. 5.17): Նա հանդիմանում է կեղծավոր, ի ցույց մարդկանց կատարվող աղոթքները (Մատթ. 6.5), պատվիրում է ծածուկ աղոթել (Մատթ. 6.6) և աղոթելիս հեթանոսների պես շատախոս չլինել (Մատթ. 6.7): Ըստ եկեղեցու հայրերի ուսուցումների, աղոթքը մուտք է հոգևոր ոլորտ և հաղորդակցություն երկնային իրականության հետ, «մտքի համբարձում երկրային իրողություններից» և «առաջընթաց առ աննյութականը և աստվածային μազմախորհուրդ ճանաչողությունը» (Նեղոս Սինայեցի, IV–V դդ.): Առանց հավատի աղոթքն անուժ է, և միայն հավատից բխող աղոթքն է, որ կարող է ներգործություն ունենալ, լսելի լինել Աստծուն:
Գրիգոր Տաթևացին տվել է աղոթքի տասը հիմն. խորհուրդներ՝ վերցված Աստվածաշնչից և եկեղեցու հայրերից, որտեղ նա աղոթքի միջոցով շեշտել է մարդու կապը Բարձրյալի հետ՝ ներշնչված Ս. Հոգով, և կարևորել աղոթքի՝ որպես կատարելության հասնելու միջոց: Ըստ Գրիգոր Տաթևացու, աղոթքի «սրբությունները» երեքն են՝ սրտի, լեզվի և ձեռքերի, քանզի աղոթքը դրանց միջոցով է կատարվում: Ձեռքերի սրբությունն այն է, որ ասել է առաքյալը. «Ուզում եմ, որ տղամարդիկ աղոթեն ամեն տեղ, սուրբ ձեռքեր μարձրացնեն դեպի վեր» (Ա Տիմ. 2.8), այսինքն՝ ձեռքերը մաքուր պահեն ագահությունից, զրկանք պատճառելուց, արյունից: Լեզվի սրբությունն այն է, որ պետք է Աստծուն աղոթել՝ զերծ մնալով խոսքի բարկությունից, հայհոյանքներից, աղաղակներից: Իսկ սրտի սրբությունն իր, ընկերների և Աստծո հանդեպ է: Աղոթքը պետք է լինի սրտաբուխ, սիրտը մաքրելով բոլոր մեղքերից և չար խորհուրդներից, քանզի, ըստ քրիստ. մարդաμանության, սիրտը մարդու ներաշխարհի հոգևոր կենտրոն և Ս. Հոգու շնորհի ընդունարան է (Սաղմ. 51.10, Առակ. 4.23), խորհուրդների շտեմարան, Սուրբ Հոգու տաճար (Գրիգոր Լուսավորիչ):
Կան անհատական և հրապարակային կամ հասարակական աղոթքներ: Անհատի աղոթքը հաճախ իրականացվում է ներքին խոսքի միջոցով, առանց բառեր արտասանելու: Իսկ «հրապարակային կամ հասարակական աղոթքը նման է հասարակական պարտքի վճարմանը,... երբ ամենքս կարգված ժամին գնալով եկեղեցի, միաμան աղոթում ենք¦ (Սիմեոն Ա Երևանցի, XVIII դ.): Ըստ բնույթի աղոթքները լինում են հավատի և փառաբանության, զղջման և ապաշխարության, դավանաբանական, բարեխոսական ևն: Իրենց նշանակությամբ էլ կոչվում են «խընդրվածքներ», «օրհնություններ» և «գոհություններ»:
Աղոթքը մեծ տեղ և խորհրդապաշտական նշանակություն ունի ճգնակեցական կյանքում: Համաձայն արևելաքրիստոնեական և Հայ եկեղեցու ավանդության, աղոթելու ժամանակ դեպի արևելք են դառնում: Արևելքն իր հոգևոր և կրոն. հասկացությամμ խորհրդապաշտ. բովանդակություն է ստացել, և ավանդաբար ու սովորությունների կիրառումով օրենքի ու կանոնի ուժ է ստացել (μացի μողոքական եկե-ղեցիներից) նաև աղոթելիս մարդկանց հայացքը դեպի արևելք դարձնելը:
Որպես ամենատարածված աղոթք քրիստոնյաների համար կարելի է համարել «Հայր Մեր»ը

Չարի պաշտամունք

ArevBlog — Wed, 31 Oct 2012 21:46:59 GMT

Հարցազրույց ԱՀԹ Սուրբ Սարգիս եկեղեցու «Արարատ» հոգևոր միության հոգևոր հովիվ Տեր Հակոբ քահանա Խաչատրյանի հետ

Վերջին տարիներին մեր կյանքում գնալով ավելի կարևորվող օտարամոլ մերժելի տոների թվին է պատկանում հելլոուինը: Վերջինս մերժելի է կրկնակիորեն: Նախ, որպես նախաքրիստոնեական շրջանի սնահավատության մի դրսևորում և ապա այժմ, որպես այդ սնահավատության չար և դիվական ուժերին ենթարկվելու մ

ի արտահայտություն:
Իրականում այն նախաքրիստոնեական սնահավատություն է այն մասին, թե վերջացող ամռան և սկսվող ձմռան շեմին, երբ երկիրը սկսում է ցրտել, իսկ օրերը կարճանալ` հանգուցյալների հոգիները ելնում են գերեզմաններից և սկսում շրջել երկրում և երկնքում:
Քրիստոնեական եկեղեցին հրաժարվելով հեթանոսական շրջանի հավատալիքներից, այլ բանի վրա է հաստատել բոլոր ննջեցյալների հիշատակը, հուսալով, որ նրանք պետք է արժանանան երկնքի արքայությանը, մի նոր խորհուրդ հաղորդելով: 19-րդ դարավերջից այն անընդունելի մի դրսևորում ունեցավ, հակադրվելով ոչ միայն քրիստոնության հոգու նկատմամաբ ունեցած պատկերացումներին, այլ նաև հեթանոսական, քանի որ նախնիների հոգիների պաշտամունքը փոխարինվեց ուրվականների, չար ոգիների և ուժերի պաշտամունքով: Այս հանգամանքն իր հերթին վերափոխեց և աղճատեց նաև նրա կրոնական ավանդական խորհուրդ լինելը: Հին հավատալիքով եթե դդումի մեջ վառվող կանթեղը խորհրդանշում էր ննջեցյալների հոգիներին առաջնորդող լույս, ապա հիմա այն մահվան խորհրդանիշի է վերածվել, իրենում վառվող չարագուշակ լույսով, նույնն բանը վերաբերում է նաև այդ օրվա ծիսակարգերին և զգեստներին` /զոմբի պատկերող դիմակներ, անհասկանալի հագուստներ, ներկված դեմքեր և մարմին…/:
Այնպես որ սա ոչ թե երիտասարդական ուրախության օր է այլ` պաշտամունք չարի, մահվան իշխանություն կյանքի վրա: Այս արարողություններին մասնակցելը անթույլատրելի է, այն պատճառով, քանի որ մենք թեկուզ մեկ օրով, կամ թեկուզ մեկ ժամով իրավունք չունենք պարտված լինելու չարի և մահվան իշխանության կողմից:
Այս գիտակցությամբ է, որ ավանդական բոլոր եկեղեցիները նոյոմբերի սկզբին կարգելով Ամենայն Սրբոց տոնը, մերժեցին ենթարկվելը այդ դիվական խրախճանքին, ուստի և մենք էլ մեր խնդրանք ենք բերում մեր ժողովրդի զավակներին առավելաբար երիտասարդներին, հորդորելով չենթարկվել տարբեր զվարճությունների սքողմամբ հանդես եկող և չարի իշխանությունը տանող այս հոգևոր սադրանքին, այլ որպես հարազատ զավակները մեր Առաքելական ճշմարիտ եկեղեցու հավատարիմ մնանք մեր մկրտության ժամանակ արտաբերած սատանայից, նրա խաբկանքներից, նրա խորհուրդներից, նրա ճանապարհներից, նրա չար կամքից, նրա չար կամակատարներից հրաժարվելով հրաժարվելու որոշմանը: Ապրելով ապրելու համար որպես կազմակերպված, իմաստուն, արժանապատիվ, խելացի և երջանիկ հայորդիներ:

Հայկ Կիսեբլյան

Բամբասողների և վարդապետներին չդատելու մասին.

ArevBlog — Tue, 30 Oct 2012 18:20:39 GMT

/ Կեղծավոր,հանիր նախ գերանը քո աչքից և ապա կմոտենաս՝ հանելու եղբորդ աչքից շյուղը / Մատթ.Է.5/ :
Բազում հոգսերն ու խավար տրտմությունները հանապազ դիզվում,կուտակվում են ինձ վրա, որովհետև չար ախտերն ու ահավոր անօրենությունները,Եկեղեցի մտնելով ,դեպի վեր բարձրացող բորբոքված հրի պես այրում են բոլորին, և սատանան այդ ամենը փոքր բան է կարծել տալիս:Այս հուրը այրում ու կորստյան է մատնում առհասարակ բոլորին. սատանան նաև որոգայթներով է կորստյան մատնում.որովհետև մեկը շնանում է ,մյուսը՝բամբասում.երկուսն էլ հավասարապես են անօրինանում.մեկը գողանում է ,մյուսը՝բամբասում.միապես են պատժվում.մեկը հարբում է, մյուսը հարբեցողին բամբասում.միանման են դատապարտվում:Մեկը գործում է բոլոր տեսակի մեղքերը,մյուսը բամբասում է , երկուսն էլ հավասարապես դատվում են ու տանջվում: Քանզի Պողոսը գողանալն ու շնանալը առավել մեծ անօրինություն ցույց չի տալիս,քան բամբասելն ու հարբելը, այլ միանման չարիք.երկուսի՝միահավասար կերպով արքայությունից ելնելը մեկ խոսքով նշելով ՝ասում է . <<Ոչ գողերը ,ոչ պոռնիկները, ոչ հարբեցողները և ոչ բամբասողները Աստծու արքայությունը չեն ժառանգելու >> /Ա Կոր. Զ 10 /: Եվ ինչն է առավել անօրենություն,քան այն ,որ Աստծու օրենքները չեն կատարում, այլ տեր ու դատող են լինում: Եվ արդ ,ինչպիսի տանջանքների պիտի դատապարտվեն նրանք,ովքեր կբամբասեն ոչ միայն եղբայրներին,այլ նաև վարդապետներին ու քահանաներին,քանզի անօրինացել և սաստիկ անառակությամբ են լցվել և ամբաղջովին սատանային են հնազանդվում:Եվ նա ,ով բամբասում է քահանաներին ու վարդապետներին , Քրիստոսին է անարգում: Աշխարական ես,մի բամբասիր ու մի հայհոյիր քահանայության պատիվը:Քեզ չհրամայվեց բամբասել առաջնորդներին,այլ հրամայվեց լսել ու պատվել նրանց: <<Լսեցեք ձեր առաջնորդներին և հնազանդվեցեք նրանց,որովհոտև նրանք հսկում են ձեր հոգիների համար,քանի որ հաշիվ են տալու ձեր փոխարեն>> /Եբր.ԺԳ 17 / Իսկ դու հայհոյանքով ու բամբասանքով պատերազմում ես նրա դեմ:Տես , որ մարտնչում ես ոչ թե նրա ,այլ Աստծու դեմ, Ով նրան շնորհեց քահանայության պատիվը: Քանի որ բոլոր նրանք, ովքեր պատվում և քահանային, փառավորում ու պատվում են Աստծուն,իսկ նրանք ,ովքեր արհամարհում են քահանային, անարգում են Աստծուն:Քանզի եթե քահանան անպիտաններից մեկն էլ լինի, Աստված տեսնում է ,որ Իր համար մեծարում ես նաև անարգներին, բայց քահանան անարգ չէ, <<քանի որ Ամենակալ Տիրոջ պատգամաբերն է >> /Մաղ.Բ 7 /Մեղք ես գործում Աստծու հանդեպ, Ով նրան ձեռնադրությունը տվեց,և Նրանով է ինքը կատարում Սուրբ Պատարագի Խորհուրդն ու մկրտությունը: Եվ դու եթե սրբությամբ հաղորդվես Սուրբ Խորհուրդին, քահանայի պղծությունը չի վնասի քեզ ,ինչպես որ նրան ,ով պղծությամբ է մոտենում, չի օգնում քահանայի սրբությունը :Իսկ եթե համարում ես ,թե արատավոր քահանայի պատճառով Հոգու շնորհները չեն իջնում Պատարագի վրա,և Աստված նրա միջոցով չի գործում, հիշիր,որ դու քակտում ես Եկեղեցու կարգերը և քո քրիստոնյա անունը :Ըստ քեզ եթե քահանայության կարգը հաստատուն չէ, ուրեմն սնոտի է քրիստոնյայիդ հույսը,որովհետև բոլորս էլ մեղքի ենթակայության տակ ենք: Քահանան քեզ համար է ընթերցում և վարդապետում,քեզ համար է Պատարագ մատուցում,քո ուխտն է ընծայում Աստծուն ,քո երեխաներին է մկրտում,քո հանգուցյալներին է օրհնությամբ հուղարկավորում,քո և քո որդիների հարսանիքն է ուրախությամբ պսակով կատարում:Այսպիսի և սրանից առավել ծառայություն է մատուցում քեզ և այս ամենի փոխարեն լսում է հայհոյություն և բամբասանքներ:Մինչդեռ հարկ էր, որ բազում երախտիքներով հատուցեիր քահանային նրա ծառայությունների փոխարեն:Այս ամենը լսելով ՝սանձեցեք ձեր լեզուն՝ չչարախոսելու, ուղղեցեք ձեր սիրտը չար խորհուրդներից,ծառայեցեք Տիրոջը երկյուղով:Սա է ձեր փրկության ճանապարհը ,որ հանում է դեպի վերին քաղաք՝դեպի փափագելի անանց վայելչությունները.թող նաև մենք արժանանանք վայելելու դրանք և փառավորելու Հորը,Որդուն և Սուրբ Հոգուն այժմ և հավիտյանս. Ամեն:
Հովհան Մանդակունի

Սուրբ Սարգիս եկեղեցու մանուկ դրացիները Մի արգելեք մանուկներին ինձ մոտ գալ

ArevBlog — Tue, 30 Oct 2012 18:14:56 GMT

Ավետարանական մի դրվագում, երբ մանուկներին Քրիստոսին մոտենալու արգելք է լինում, Քրիստոս ասում է, որ չարգելեն մանուկներին իրեն մոտենալ:
Մանուկների Տիրոջը մոտենալու խորհրդաբանության տրամաբանությունը այն է, որ մանուկների օրինակի մեջ Քրիստոսին մոտենալու մշտական ձգտման մեջ է մարդու էությունը: Եվ ինչպես որ երեխաներին արգելք է լինում Տիրոջը մոտենալ, նույնպես և յուրաքանչյուրի կյանքում տարատեսակ արգելքներ և գայթակղություններ են լինում Աստծուն, եկեղեցուն, հոգևորին մոտենալու ճանապարհին. գործ, զբաղվածություն, պայմանավորվածություն, ճաշ, քուն, հանգիստ և այլն և այլն: Անշուշտ, բնական վիճակ է մարդու համար վերոնշյալները, սակայն որքան մարդիկ կան, որոնց գործը ոչ թե կառուցում, այլ ավիրում է, զբաղվածությունը ուղղված է միայն հաճույքին, պայմանավորվածությունները` ոչ արդար գործի համար, ճաշը` քծնանքի դրսևորում այլոց հյուրասիրության քողի տակ, քունը` մղձավանջ, հանգիստը` տանջանք…:

Քրիստոսին մոտենալը, միջոց է շնորհված կյանքը, կարողությունը…ճիշտ կերպով տնօրինելու համար:
Եվ վերջ ի վերջո կյանքի հաճախ նույնանման փորձության մեջ ընկած մարդիկ հաճախ է, որ տարբևեռ եզրահանգումներ են կատարում. օր անձ կա, որ դժվարության հետ բախվելով դառնում է գազան, մյուսը` փորձառու և իմաստուն:
Այսու եկեղեցին, որպես Քրիստոսի նյութեղեն կերպարանք, մշտապես բաց է արել իր դռները յուրաքանչյուր հայորդու առջև իր ծառայությունը խարսխելով այն իրականության վրա, որ ոչինչ կարողանա արգելել մեզ` Քրիստոսին` եկեղեցուն մոտենալ. ոչ նյութ, ոչ հաճույք, ոչ զվարճանք և ոչ էլ այլ բան:
Այս պատկերացումներով «Արարատ» հոգևոր միությունը, որպես Առաքելական մեր Սուրբ եկեղեցու մի համայնք, նախաձեռնությամբ իր հովվի` Տեր Հակոբ քահանա Խաչատրյանի կազմակերպեց իր գրասենյակի մանուկ հարևանների այցը Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածին, ուղեկցությամբ միության գրասենյակի աշխատակիցների:
Երեխաներ, որոնց Սուրբ Սարգիս եկեղեցու բակում խաղը, զրույցը, եկեղեցու կողքով անց ու դարձը կարող էր շատ ավեի կարևոր թվալ, քան եկեղեցում աղոթք կատարելը և եկեղեցին իրեն տունը նկատելը` հակառակ որի Սուրբ Սարգիս եկեղեցու մանուկ հարևանների կյանքում մեծ տեղ ունի եկեղեցին, գիտեն հոգևորականին ողջունելու կերպեր և յուրաքանչյուր առիթով որևէ բան չի արգելում մանուկ քրիստոնյաներին իրենց մասնակցությունն ու ներկայությունը բերել եկեղեցու կյանքին:
Այցելություն Մայր Տաճար, Գանձատուն և հոգևոր արժեքների հետ հաղորդակցությունը էլ ավելի կամրապնդի Սուրբ Սարգիս եկեղեցու մանուկ հարևանների դրևորումների մեջ սեր և հարգանքը դեպի Սուրբ Սարգիս եկեղեցին` ի դեմս որի Հայ Առաքելական Սուրբ եկեղեցին: Նրանք այսօրվա եկեղեցու մանուկ համայնքն են, «Արարատ» հոգևոր միություն ապագա անդամները և մեր երկրի ապագա քաղաքացին:

«Արարատ» հոգևոր միություն Մամլո դիվան

Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին նշում է Գյուտ Խաչի տոնը

ArevBlog — Sat, 27 Oct 2012 16:48:24 GMT

Սուրբ Խաչի Գյուտը Քրիստոսի խաչափայտին նվիրված չորս տոներից է:

327 թ. բյուզանդական Կոստանդիանոս կայսեր մայրը՝ Հեղինեն, Տիրոջ խաչը գտնելու նպատակով այցելում է Երուսաղեմ:

Հուդա անունով մի հրեա օգնում է կայսրուհուն գտնել Քրիստոսի խաչվելու վայրը՝ Գողգոթան, որտեղ որոնումների արդյունքում հայտնաբերվում է Հիսուսի և նրան խաչակից երկու ավազակների խաչերը:

Տիրոջ խաչը ճանաչելու համար մի պատանու դիակ հերթով դնում են դրանց վրա, որոնցից մեկի վրա պատանին հարություն է առնում, և այդպես ճանաչվում է տերունական խաչը:

Այդ հրաշքից հրեա Հուդան քրիստոնեություն է ընդունում և հետո դառնում է Երուսաղեմի Կյուրեղ եպիսկոպոսը:

Խաչափայտի գյուտից հետո Հեղինեն բարեզարդում է Երուսաղեմի սրբազան վայրերը, իսկ Գողգոթայում կառուցում Ս. Հարություն եկեղեցին, որտեղ հետագայում զետեղվում է Տիրոջ խաչափայտը:

Հայ Առաքելական Եկեղեցին Խաչի Գյուտի տոնը այս տարի նշում է հոկտեմբերի 28- ին և բոլոր Հայաստանի բոլոր եկեղեցիներում կմատուցվի Սուրբ պատարագ:

Հենրիկ Մալյան` ինքն իրենից դժգոհ

ArevBlog — Sun, 30 Sep 2012 11:02:01 GMT

.... Մեր տան պահարանի հայելու մեջ ես եղել եմ ամեն ինչ, թե Սերյան ու Ռուստամ, թե Շոր և Շորշոր, թե Պեպո ու կակուլի և թե նույնիսկ Զիմզիմով ու Դարչոև այնպես կիսախաղերով լես լուրջ, կես կատակ «Կերպարափոխման արվեստի» յուրացման բազմատանջ ու բազմահույս փորձեր էի անում:

Բայց մի օր «Գիքորից» հետո, Համբոյի վերջին տեսարանից հետո, մանկական զուլալ արցունքները վերջ տվեցի իմ սովորույթին, և ես հասկացա, որ կինոն լոկ կատակ, լոկ «խաղ ու պար չէ»....

Հենրիկ Սուրենի Մալյանը ծնվել է 1928 թ-ին վրացական Թելավ քաղաքում: Կինոյի նրա Աստվածը Չարլի Չապլինն էր, գուցե նաև այն պատճառով, որ նրա ֆիլմերին ծանոթացել էր հենց այն տարիքում, երբ կինոարվեստը մատչելի դարձավ նրա համար, երբ ճիշտ և ճիշտ ժամանակն էր կինոյի «այբը» և «բենը» զանազանել իրարից:

«Առաջին ներկայացումը, որ տեսել եմ ես, որ հուզել է ինձ թաղումն էր, թաղման արարողությունը... իմ ծննդավայրում, -երբ ես 3-4 տարեկան երեխա էի»:

Այդ արարողությունը ցնցող տպավորություն թողեց նրա մանկական երևակայության վրա, և հենց մյուս օրը բեմադրեց իր առաջին աշխատանքը` «ճնճղուկի թաղումը»:

«Ես համարում եմ իմ հայրիկին` Սուրեն Մելքոնի Մալյանին ռեժիսուրայի իմ առաջին ուսուցիչը, դրսի մեծ աշխարհից, մեր փոքրիկ սենյակն էր բերում կոմեդիան, դրաման, ողբերգությունը, կատակն ու հումորը, արցունքը նաև...

Պատմում էր գունեղ, հյութեղ, հումորիև իմաստնության երջանիկ շաղախով: Հետո հանգչում էր սենյակի լույսը, բայց հայրս խոսում էր, խոսում, ծիծաղեցնում, ծիծաղում, տխրում նաև:

Եվ ես քուն էի մտնում նրա հզր երևակայության ստեղծած մթնոլորտում, նրա ստեղծած թատրոնի միջավայրում:

Բայց չգիտես ինչու այդքան արվեստ սիրող մարդը, դեմ էր, որ որդին դառնա ռեժիսոր:

«Որոշել եմ ռեժիսոր դառնալ...

Հայրս աղմկում է, գոռում մորս վրա, այդպիսին էր իմ հայրը, երբ բարկանում էր վրաս, ինձ ոչինչ չէր ասում, գոռում էր, գոչում միայն և միայն իմ մոր վրա»:

Երևանում հյուրընկալվեց հորեղբոր դերասան Դավիթ Մալյանի տանը:

Հորեղբորից չի թաքսցնում իր բուն նատակը:

Դավիթն էլ չի թաքցնում իր դժգոհությունը:

Վերջը մեկ էլ ասում է. Մի բան կարդ:

Իհարկե Հենրիկը պատրաստ էր:

Կարդում է «Անուշից» Մոսիի մենախոսությունը:

Դավիթը մեղմ ժպտում է քթի տակ, Հենրիկը կարկամում է և հուզմունքից ավելի ու ավելի գոռում:

Մի խոսքով դարձավ թատերականի ուսանող, հետո` նույնիսկ ռեժիսոր...

Եվ տարիներ շարունակ նրա համար գաղտնիք էր, թե ինչ ժպիտ էր հորեղբոր դեմքին:

Եվ միայն վերջերս Դավիթ Մալյանի ինքնակենսագրական գրքին ծանոթանալիս, հասկացավ նրա ժպիտի պատճառը:

Բան այն է, երբ Դավիթը 20-ական թ-ին որոշել էր դառնալ դերասան, քննության ժամանակ կարդացել էր հենց «Անուշ» պոեմի նույն հատվածը` Մոսիի մենախոսությունը:

1951-1954թ-ին աշխատել է արտաշատի, Վանաձորի, Ղափանի թատրոններում: 1954 թ-ին մի մողմ հոկտեմբերին հայտնվեց կինոյում, ռեժիսորի ասիստենտ Համասի մարտիրոսյանի, Յուրի Երզնկյանի նկարահանած «Հասցեատիրոջ որոնումները» ֆիլմում:

Նույն թվականին սկսեց աշխատել «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում: հետո այլ ֆիլմերում հանդես եկավ ռեժիսորի ասիստենտ, երկրորդ ռեժիսոր և վերջապես նաև առաջին ինքնուրույն աշխատանքը «Նվագախմբի տաները»:

Հրճվանքի, ինքնահաստատման հաղթական բազում պահեր...

Նրա համար ամենակարևոր օղակը, սցենարի ընտրությունն էր ակնթարթորեն:

Բավական էր մի քանի նախադասություն աչքի տակով անցկացներ, նույնիսկ վերջին էջը կարդար, անմիջապես կարող էր կռահել իրենն էր, թե ոչ:

«Ինձ համար կարևոր է սցենարի հեղինակի մոտեցման խորությունը, անկեղծությունը, ռաղանդը:

Ամեն ինչ սկսվում է նրանից, որ առանց հարազատ սցենարի անիմաստ էր աշխատանքը, հակառակ դեպքում լինում է դավաճանություն, թե՛ արվեստի, թե՛ իմ առջև:

Հենրիկ մալյանը իր իսկ ֆիլմերի հերսներն է`»Եռանկյունու» Մկրտիչները, «Մենք ենք մեր սարերի» հովիվները, «Հայրիկի» Հովսեփը, «Նահապետի» Նահապետը, «Կտորմը երկնքի» Թորիկը:

«Եռանկյունի» ֆիլմն առաջին մրցանակ է շնորհվել Լենինգրադյան համամիութենական փառատոնում, «Մենք ենք մեր սարերը» համարվել է հեղինակային լավագույն ֆիլմը:

«Նահապետը» արժանացել է Երևանյան 11-րդ համամիութենական կինոփառատոնի մրցանակին:

Հենրիկն ու երիտասարդ ռեժիսոր Լևոն Մկրտչյանը փողոցով քայլում էին:

Դիմացից գալիս է Հովհաննես Շիրազը:

Բանաստեղծն ու ռեժիսորը անծանոթներ էին:

Նրանք երբեք չէին զրուցել, մոտենում են իրար լողքով անցնում:

7-8 քայլ անելով բանաստեղծը ձայնում է` Մայլան. Մոտենում են և հին ծանոթների նման բարևում:

Շիրազը Մալյանի ձեռքից քաշելով տանում մի կողմ:

-Ապրես լավ ֆիլմեր ես նկարում, լավ է շատ լավ: Դու Դավիթ Մալյանի տղեն ես:

-Չէ Մալյանը հորեղբայրս է:

Իմանալով, որ Շիրազը այնքան էլ հաճախ ֆիլմեր չի նայում, ռեժիսոր Լևոն Մկրտչյանը հարցնում է «Նահապետը» տեսաք:

-Հը, ի՞նչ կըսե: Ի՞նչ պարտադիր է, որ տեսած էղնիմ:

Ես ոչ մի բան էլ չեմ նայել, ժողովորդն է ասում:

Երբ ժողովորւդն է ասում լավ է, ուրեմն լավ է:

Թատրոն, կինո, կինո, թատրոն...

Կարծես կինոն ծաղկում է ապրում, իսկ թատրոնը մահանում:

Մի անգամ, երբ նրան ասացին, որ ոմանք գտնում են, թե իբր թատրոնը սպառել է իրեն ասաց.

-Թատրոնը սպառել, թատրոնում կարող է փոխվի բեմի ձևը, ֆորման, բայց սպառել երբեք:

Մարդ միշտ էլ գործողության մեջ է, իսկ գործողությունը թատերական ուրույն ձև է:

Համոզված եմ, որ նույնիսկ թատրոնն ավելի ուշ լսպառի իրեն, քան կինոն: Մարդն ուզում է տեսնել երկու մետր հեռավորությունից:

Եվ դա է կյանքայինը, նույնիսկ հեռուստատեսությունը, և հենց ինքը` կինոն ինչ-որ ձևով թատրոն է:

Ինստիտուտ, կինո, թատրոն, ստուդիա, «Հայ ֆիլմ»:

Արդյունքում հալից ընկած սիրտ, 60 տարեկան հասակն էլ ուսերին առած, ազգանվան առջևում էլ, ինչ-որ անբացատրելի տիտղոսներ:

Իսկ սրտի ու հոգու գաղտնի անկյուններում մի տխուր, անհերքելի համոզմունք...

«Ոչինչ, ոչինչ, չարեցի,.. Ափսոս.. Ախր կարող էի, կարող էի»:

Այսօր Հայաստյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին տոնում է Վարագա Սուրբ Խաչի տոնը

ArevBlog — Sun, 30 Sep 2012 04:52:54 GMT

Քրիստոնեական բոլոր եկեղեցիները ամեն տարի մեծ հանդիսավորությամբ նշում են Խաչին նվիրված տոները: Բայց ի տարբերություն մյուս եկեղեցիների Հայ Եկեղեցին ունի նաև Խաչին նվիրված զուտ ազգային մի տոն, որը հայտնի է Վարագա Սուրբ Խաչ անունով: Եկեղեցական այս տոնը մեր եկեղեցին միշտ տոնում է Խաչվերացից երկու շաբաթ հետո, այսինքն` սեպտեմբերի 25-ից մինչև հոկտեմբերի 1-ը հանդիպող կիրակի օրը:

Ագաթանգեղոսի վկայության համաձայն՝ հռիփսիմյանց կույսերը, փախչելով Դիոկղետիոնոս կայսեր հալածանքներից և հետապնդումներից, գալիս են Հայաստան և ապաստանում Վաղարշապատի հնձաններում: Սակայն մինչև Վաղարշապատ հասնելը, նրանք բնակություն են հաստատում Վանա լճից հարավ-արևելք ընկած Վարագա լեռան վրա: Սբ Հռիփսիմեն իր կրծքից կախված Տիրոջ խաչափայտի սրբազան մասունքն ապահովության համար հանձնում է աղոթող ճգնավորներին և խնդրում, որ պահեն այն քարայրներից մեկում: Սուրբ մասունքն այդպես թաքնված մնում է մինչև Է դարը:

653 թ-ին, երբ Թոդիկ ճգնավորն իր Հովել աշակերտի հետ աղոթում էր Վարագա լեռան վրա և խնդրում, որ Աստված ողորմություն անի և ցույց տա Սբ Խաչի տեղը, հանկարծ 12 լուսեղեն սյուներ են երևում լեռան շուրջը, իսկ նրանց միջև փայլում է լուսավոր Խաչի նշանը, որն իրենց հետ Հայոց աշխարհ էին բերել Տիրոջ սիրասուն կույսերը: 12 օր շարունակ լուսեղեն սյուները տեսանելի են լինում նաև հեռավոր վայրերից: Ուրախալի այս լուրը տարածվում է ամենուր:

Ժամանակի Ներսես Գ Շինող Կաթողիկոսը և Թեոդորոս իշխանի որդի Վարդ սպարապետն էլ, իմանալով այս մասին, գնում են Վարագա լեռը՝ տեսնելու կատարված հրաշքը: Վեհափառ Հայրապետը ժողովրդի աջակցությամբ կառուցում է նաև մի փառավոր եկեղեցի, որն էլ ի վկայություն կատարված հրաշքի՝ անվանում է Սբ Նշան: Ներսես Գ Հայրապետը գրում է նաև «Նշանաւ ամենայաղթ» անզուգական շարականը, որը երգվում է տոնի օրը:

Սրբազան այդ մասունքը մինչև 1021թ. մնում է Վարագա վանքում, որը Սենեքերիմ Արծրունին տեղափոխում է Սեբաստիա: Վերջինիս մահից հետո այն նորից փոխադրվում է իր հին տեղը և այդպես մնում մինչև 1651թ., երբ գերի է տարվում Խոշաբ: Սակայն 1655թ. ազատվելով՝ զետեղվում է Վանի Սբ Տիրամոր եկեղեցում, որն այնուհետև վերանվանվում է Սբ Նշան, ուր և պահվում էր մասունքը մինչև 1915 թ.: Եղեռնից հետո խաչափայտի մասունքի գտնվելու վայրն անհայտ է։

Նորից այնտեղ` մեր տուն

ArevBlog — Sat, 29 Sep 2012 12:14:52 GMT

Արարատյան հայրապետական թեմի Սուրբ Սարգիս եկեղեցու «Արարատ» հոգևոր միության նախաձեռնությամբ` Երուսաղեմ կատարած ուխտագնացության ընթացքում նկարահանվել է «Նորից այնտեղ` մեր տուն»ֆիլմը:

Ֆիլմում ներկայացված են Երուսաղեմի հայոց ժառանգությունը, ուխտայցը Տերունական սրբավայրեր, նաև նկարագրվում է ուխտավորների անցած ճանապարհը` այննույն ճանապարհը, որով անցել է Հիսուս Փրկիչը:

«Ֆիլմը նվիրված է Թեհրան-Երևան ինքնաթիռի վթարից զոհված Ռամոն Թառոյանի և մյուս զոհվածների հիշատակին»,- ասաց «Արարատ» միության հոգևոր հովիվ տեր Հակոբ քահանա Խաչատրյանը` տեղեկացնելով, որ ֆիլմին զուգահեռ նկարահանվել են նաև Արարատյան հայրապետական թեմի (ԱՀԹ)«Արարատ» երգչախմբի «Սուրբ Սուրբ», «Ով Զարմանալի», «Ով է որպես»հոգևոր երգերի տեսահոլովակները:

Գրականագետ Վարդան Դեւրիկյանն էլ նշեց, որ ժամանակակից տեխնիկայի միջոցով հանդիսատեսին հնարավորություն է տրվում հոգեւոր կյանքին հաղորդակից դառնալու: «Հույս ունեմ, որ սրբավայրերի մասին պատմող ֆիլմերը շարունակական կլինեն»,- ասաց նա:

Նշենք, որ ֆիլմի հեղինակն է Աննա Թամրազյանը, ռեժիսորը` Էրիկ Սարգսյանը, իսկ օպերատորը` Գուրգեն Ջանիբեկյանը: